یکی از تفاوتهای رهبران سیاسی موفق با دیگران، قدرت شبکهسازی پیش از رسیدن افراد به اوج قدرت است. اگر به گذشته نگاه کنیم، زمانی که شاهزاده رضا پهلوی با مارکو روبیو دیدار و گفتوگو داشت، او هنوز تنها یک سناتور بود و در جایگاهی قرار نداشت که بتواند مستقیماً بر سیاست خارجی ایالات متحده اثر تعیینکننده بگذارد. اما سیاستمداران آیندهنگر، افراد را بر اساس جایگاه امروز آنها ارزیابی نمیکنند، بلکه مسیر آینده آنها را تحلیل میکنند.
این همان چیزی بود که در آن مقطع رخ داد. شاهزاده رضا پهلوی و تیم او با درک روندهای سیاسی آمریکا، از سالها قبل ارتباطات خود را در میان جمهوریخواهان گسترش دادند. این اقدام نه نشانه وابستگی سیاسی به یک حزب خاص، بلکه نتیجه درک یک واقعیت ساده بود: هر فردی که توان اثرگذاری بر تصمیمات بزرگترین قدرت جهان را داشته باشد، میتواند سیاستمداران و تصمیمگیران آن را متقاعد کند که در کنار مردم ایران بایستند و از خواستههای آنان حمایت کنند.
اکنون ولیعهد نور پهلوی نیز با همان نگرش و به دور از موضعگیری حزبی، در حال ساختن شبکهای از ارتباطات در میان دموکراتهاست. ارتباط و همکاری با چهرههایی مانند ریچارد گیر را میتوان بخشی از همین راهبرد دانست. زیرا در آمریکا همیشه این چرخش وجود داشته است که مدتی جمهوریخواهان در قدرت باشند و مدتی دموکراتها.
نکته مهم اینجاست که تا امروز، هیچ جریان اپوزیسیون ایرانی نتوانسته بود در میان حلقههای تأثیرگذار دموکراتها شبکهای جدی و پایدار ایجاد کند. در حالی که جمهوری اسلامی طی سالهای گذشته توانسته بود نفوذ و دسترسی بیشتری به این فضا داشته باشد و روایت خود را درباره ایران به بخشهایی از سیاستمداران دموکرات منتقل کند. نتیجه این وضعیت را میشد در رویکرد دولتهای اوباما و بایدن نسبت به جمهوری اسلامی مشاهده کرد.
اکنون که شاهزاده رضا پهلوی در رأس رهبری انقلاب شیر و خورشید قرار دارد و جمهوریخواهان قدرت را در واشنگتن در دست گرفتهاند، این شبکه با درایت او شکل گرفته است. اما آیندهنگری واقعی آنجاست که همزمان برای روزی برنامهریزی شود که دموکراتها دوباره به قدرت بازگردند.
به همین دلیل، شبکهسازی ولیعهد نور پهلوی در میان چهرههای بانفوذ دموکرات را باید بخشی از یک نگاه بلندمدت دانست. نگاهی که هدف آن این است که صدای مردم ایران در هر دو حزب اصلی آمریکا شنیده شود و جمهوری اسلامی نتواند مانند گذشته بدون رقیب، بر روایت ایران در بخشی از ساختار سیاسی آمریکا اثر بگذارد.
این یعنی آیندهنگری پهلویها؛ اینکه فقط به امروز نگاه نکنند، بلکه از هماکنون برای فردا شبکه بسازند.